Gościmy

Odwiedza nas 58 gości oraz 0 użytkowników.

   

Imieniny obchodzą

Dzisiaj jest: 15 Sierpień 2020    |    Imieniny obchodzą: Maria, Napoleon, Stefan
   

Wyszukaj

   

Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy

Nawigacja

Park w pigułce

Doceniając nadzwyczajne bogactwo przyrody ożywionej i nieożywionej, wartości historyczne i  dziedzictwo kulturowe obszaru Puszczy Gorzowskiej, staraniem zespołu lubuskich naukowców - przyrodników,
w październiku 1991 roku Wojewoda Gorzowski powołał do istnienia Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy. Swój obecny zasięg uzyskał dopiero w 1996 roku, kiedy swoimi granicami objął malowniczą dolinę rzeki Płoni.   

Co nas wyróżnia?

Cechą wyróżniającą Park są przede wszystkim dwa odmienne od siebie obszary pod względem  krajobrazowym
i przyrodniczym. Południową część Parku obejmuje Puszcza Gorzowska. To rozległy i lekko falisty sandr, charakteryzujący się bardziej suchym i piaszczystym podłożem. Krajobraz tworzą rozległe bory sosnowe, południkowo poprzecinane krótkimi, lecz bystrymi rzeczkami: Santoczną, Pełczem i Kłodawką. Wraz z długimi, wąskimi jeziorami rynnowymi jak Okunie, Lubie, Chłop czy Mrowinko, tworzą interesujący i tajemniczy krajobraz ciągów wodnych, zacienionych lasem. Na wilgotniejszych siedliskach oraz w dolinach rzek wykształciły się buczyny  urozmaicone olsami, łęgami i licznymi torfowiskami. W północnej części Parku leży Źródliskowa Dolina Płoni. Cechuje się licznymi pagórkami i źródełkami, które przez wieki wyżłobiły w gliniastym podłożu moreny dennej malownicze, głębokie wąwozy, odsłaniając przy tym unikalne na Pomorzu skałki zlepieńcowe. Stąd też strumyki zasilają rzekę Płonię, meandrującą w szerokiej dolinie, już od dawna użytkowanej rolniczo. Żyzna gleba i znaczna wilgotność tworzy doskonałe siedlisko zarówno dla upraw, jak też prawidłowego wzrostu lasów mieszanych.

Świat roślin i zwierząt w Parku.

Urozmaicona rzeźba terenu i bogactwo siedlisk jest miejscem występowania przeróżnych, interesujących gatunków zwierząt i roślin. Na obrzeżach zarastających jezior w bezodpływowych obniżeniach terenu, na glebach torfowych, rosną bory bagienne. Obok sosny, brzozy omszonej i widłaka jałowcowatego często spotkać można chronioną, trującą roślinę-bagno zwyczajne. Niebywale interesujące są również podwodne łąki, prześwitujące przez toń jeziora. Utworzone są m.in. przez ramienice, jezierzę morską i zdrojka, jedynego podwodnego gatunek mchu. Wysoka czystość wód stwarza dogodne warunki rozwoju wielogatunkowej faunie. Obserwacje takich zwierząt jak: bobry, wydry, zimorodki, gągoły, nurogęsi, zaskrońce, pstrągi, szczupaki, liny, czy okonie nie należą do rzadkości. W odsłoniętych miejscach, na mocno nasłonecznionych zboczach tworzą się murawy kserotermiczne z chronioną kocanką piaskową, macierzanką czy rozchodnikiem olbrzymim. Występujące
w Parku torfowiska są doskonałym siedliskiem dla roślin kwasolubnych. Na ich powierzchni tworzy się mszar, utworzony przez torfowce. Towarzyszy im  owadożerna rosiczka, wełnianka wąskolistna czy żurawina błotna. Na obszarach źródliskowych wykształciły się zbiorowiska roślin zwane olsami źródliskowymi. Wokół odsłoniętych szyi korzeniowych olsz tworzą się „wyspy” i „ruszty” pokryte roślinnością  tj: śledziennica skrętolistna, rzeżucha gorzka, przytulia błotna oraz wieloma gatunkami mchów. Na stromych zboczach spotkamy kwaśne buczyny niżowe, z panującym bukiem i ubogim runem, w którym rosną mchy, jastrzębce i krzewinki jagodzin. Na terenach nizinnych i lekko pofałdowanych rosną żyzne buczyny pomorskie. W runie niewiele jest mchów, dominują natomiast takie gatunki jak zawilec gajowy, konwalijka dwulistna, kokorycz pusta, czy perłówka jednokwiatowa. Na obszarze Parku znajduje się również 5 rezerwatów przyrody, których celem jest ochrona najcenniejszych zbiorowisk roślin i siedlisk zwierząt.

Dziedzictwo kulturowe

Zadaniem parku krajobrazowego jest nie tylko ochrona przyrody, ale również ściśle z nią związanych zasobów kultury materialnej. W BGPK są to zarówno pojedyncze interesujące obiekty np. młyny lub całe założenia parkowo – pałacowe oraz wsie, których układy przestrzenne zachowały się do dzisiaj. W dolinie rzeki Płoni, gdzie z uwagi na dobre gleby rozwijało się rolnictwo, założenia parkowo – pałacowe informują o sposobie gospodarowania, powiązaniach rodzinnych, kulturze, bogactwie dawnych właścicieli. Mimo, że od wielu lat nie są odnawiane, to jednak zarówno budynki folwarczne, jak i brukowane drogi, kościoły, cmentarze i pałace jeszcze dziś zadziwiają swoim układem przestrzennym, dbałością o funkcjonalność i detale architektoniczne. Podziwiać je można m.in. w miejscowościach: Danków, Równo, Janowo. W Puszczy Gorzowskiej powstawały rozległe wsie, zajmujące się eksploatacją lasu i hutnictwem szkła np. Okunie, Moczydło, Łośno czy Santoczno. Innym rozdziałem historii, niestety już prawie zapomnianym, są młyny wodne. O ich liczbie świadczą progi na rzekach
i schowane w gęstwinie roślinności ruiny. Dobrze zachowanym obiektem znajdującym się w Barlinku, jest „Młyn – Papiernia” nad rzeką Płonią.

   
   
   

Aktualności  

   
© Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Lubuskiego. Wszelkie prawa zastrzeżone.
facebook_page_plugin

 ZAPOZNAJ SIĘ Z POLITYKĄ OCHRONY DANYCH OSOBOWYCH